. تفسير سياسي سوره حمد
3. اگر «اسم» به معناى «معروفيت» است و اگر «استماء» به معناى «اراده ديدن كسى» يا يافتن «نيكويى در كسى» يا «خواست براى شناسايى» كسى، معنا شده است و اگر «سماء بصرى» به «نظر» كرد، معنا شده است، پس «اسم» و عناوين اسمى نه تنها بايد «قابل فهم» باشند و نه تنها بايد براى فهميدن آنها اراده وجود داشته باشد كه بايد اراده بر فهم حقايق درونى آنها اراده بر درك نيكويى آنها باشد. اين سخن بدان معنا است كه حقايق سياسى نه تنها بايد داراى عناوين قابل فهم باشند و نه تنها افكار سياسى، باورهاى سياسى، تمايلات سياسى، شعائر سياسى، مواضع سياسى، تشكلاتهاى سياسى و رفتارهاى سياسى همگى بايد از عناوين اسمى قابل فهم بهره داشته باشند بلكه بايد ارادهاى بر فهم آنها از سوى مخاطبان خاص يا عام خويش آن هم براى درك زيبايىهاى آن وجود داشته باشد، در غير اين صورت توانايى «استعانت» يا «سببيت» يا «طريقيت» براى اسماي سياسى وجود نخواهد داشت. اين سخن بدان معنا است كه:
الف) اگر الفاظ قرآن قابل فهم بوده و نيز در فهمش ذىمراتب است و اگر الفاظ قرآن مبتنى بر همان حقايق اسمى تعريف شده است، پس بايد تعنون اوليه حقايق دينى سياسى به عناوين منصوص قرآنى باشد و از قرآن بهره گرفته شود تا فهم آن نيز كاملترين و جامعترين و نيز به خواست فطرى آن هم خواست از زيبايىهاى آن امكانپذير باشد، به همين دليل است كه عنوان اسمى برترى از عنوان حزبالله نيست؛ چرا كه عنوانى قابل فهمتر از عنوان سياسى فوق براى تشكل سياسى دينى وجود ندارد.
ب) اگر حقايق سياسى، بدون مرتبه نيست و اگر عناوين قرآنى در عين «ظاهر» بودن خود داراى ظواهر بطنى است كه هر مرتبه ظاهرى از آن با باطن و به تبع بواطنى همراه است پس حقايق دينى دنياى سياست به ميزان مرتبهاش بايد از عناوين قرآنى بهره داشته باشد، تا آن مرتبه نه تنها براى همگان از خواهانان سياسى قابل فهم باشد كه گوياى حقايق ناب زيبايى باشد كه زيبايىهاى درون مرتبهاى اش، موجب اشتداد در اراده فهم آنها شود. اين است كه در طبقات تشكيلاتى حزبالله از عناوين قرآنى اعم از عناوين مثبت يا منفى استفاده شده است. چرا كه «ذات عنوان» خود ، مفهم حقايق مندرج در مرتبه «معنون» است.
ج) در منطق سياسى، عناوين قابل فهم از حقايق سياسى عناوينى است كه بر استفاده از آنها اراده مطلوب وجود دارد بنابراين عناوينى كه از چنين ارادهاى بىبهرهاند ذاتا عناوين اسمى دينى و كارآمدى نيستند.
د) عناوين قابل فهم سياسى نه تنها بايد بيانگر «نيكويى» در معنونات سياسى خويش باشند ـ در غير اين صورت عناوين قابل فهم فوق قابليت بهرهورى در مورد حقايق سياسى دينى را ندارند ولو براى حقايق سياسى غيردينى، كارآمدى داشته باشند ـ كه بايد ذاتا ذات اسمى آنها نيز نيكو باشد.